ไข้หวัดใหญ่-ไข้เลือดออก-โควิด อาการต่างกันอย่างไร

นับตั้งแต่มีการแยกเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ได้ครั้งแรกในปีค.ศ. 1933  วัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่ได้ถูกผลิตขึ้น และมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เหมาะสมและตรงกับการระบาดของสายพันธุ์ไวรัสไข้หวัดใหญ่  ดังนี้
 

1. วัคซีนไข้หวัดใหญ่ ชนิด 1 สายพันธุ์ ประกอบไปด้วยไวรัสไข้หวัดใหญ่ชนิด A สายพันธุ์ H1N1
 

2. วัคซีนไข้หวัดใหญ่ ชนิด 2 สายพันธุ์  ประกอบไปด้วยไวรัสไข้หวัดใหญ่ชนิด A 1 สายพันธุ์และ ชนิด B 1 ตระกูล
 

3. วัคซีนไข้หวัดใหญ่ ชนิด 3 สายพันธุ์ ประกอบด้วยไวรัสไข้หวัดใหญ่ชนิด A  2 สายพันธุ์ คือ H1N1 , H3N2 และสายพันธุ์ B  1ตระกูล
 

จนกระทั่งปี ค.ศ. 2012 องค์การอนามัยโลก (WHO)  ได้แนะนำให้เพิ่มไวรัสสายพันธุ์ B เข้าไปอีก 1 ตระกูล ทำให้วัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่สามารถป้องกันเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ได้ครอบคลุม 4 สายพันธุ์  ซึ่งประกอบด้วยไวรัสไข้หวัดใหญ่ชนิด A  2 สายพันธุ์ คือ H1N1 , H3N2 และชนิด B  2 ตระกูลคือ Victoria, Yamagata
 

ข้อมูลระบาดวิทยาของไวรัสไข้หวัดใหญ่ในอดีต พบว่าเกิดจากเชื้อไวรัสสายพันธุ์  A (H1N1,H3N2) เป็นหลัก แต่ในปัจจุบันพบว่า สายพันธุ์ B เป็นสาเหตุที่พบได้บ่อยเพิ่มขึ้น   และพบมีการระบาดร่วมกัน 2 ตระกูล (lineage)  คือ Victoria และ Yamagata  ซึ่งเดิมองค์การอนามัยโลกจะเลือกไวรัสสายพันธุ์ A 2 สายพันธุ์ และ สายพันธุ์ B เพียง 1 ตระกูลมาใช้ในการผลิตวัคซีน  หากสายพันธุ์B ที่มีในวัคซีนไม่ตรงกับสายพันธุ์ที่ระบาด  จะมีโอกาสเสี่ยงต่อการระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ B ที่ไม่มีอยู่ในวัคซีน และอีกประเด็นที่สำคัญคือ ไข้หวัดใหญ่ที่เกิดจากไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ B ทำให้ผู้ติดเชื้อมีความเสี่ยงที่จะต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล และเสียชีวิตได้พอๆกับไข้หวัดใหญ่ที่เกิดจากไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A โดยเฉพาะในเด็กและในผู้สูงอายุ ดังนั้นการใช้วัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่ที่มีไวรัสครบทั้ง 4 สายพันธุ์จะกระตุ้นภูมิคุ้มกัน ที่ครอบคลุมเชื้อไข้หวัดใหญ่ที่อาจระบาดในปีนั้นได้มากกว่า ทำให้ผู้ที่ได้รับวัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่ชนิด 4 สายพันธุ์ มีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคไข้หวัดใหญ่ลดลงมากกว่า 1